Vakti Birinci Cihan Harbi

Verilmişti yüz binlerce şehit

Kurşunlar ardında binlerce sabi

Ölümle ediliyordu tehdit

İstanbul olamıyordu hiçbir tarafın

Olsa da içinde Vahdettin’in tahtı

Ki o da kalıyordu içinde arafın

Ardından kapanıyordu yurdun bahtı

Avrupa’nın oluyordu her bir bölge

Lakin kimse ses çıkaramıyordu

Bırakmıyorlardı sokaklarda tek gölge

Lakin kimse bu karanlığı yaramıyordu

Artık ufka çevriliyordu her göz

Karanlığı yok edecek güneş bekleniyordu

Vatan için çıkmaya başlıyordu her söz

Ve halk istiklal için toplanıyordu

Nihayet!

Nihayet beklenen güneş doğmuştu

Samsun’a bir gemi çıkmıştı

Gözlerdeki yaşlar yok olmuştu

Ki gemideki biri, bir ışık yakmıştı

Samsun’dan sonra rota idi Erzurum

Ardından toplanmıştı halk Sivas’ta

Kurtuluşa ermeye başlıyordu durum

Artık kalmıyordu kimse ateş-i yasta

Nisanda açılmıştı Yüce Meclis

Her köşeden toplanıp geliyordu mebus

Artık vatandan çıkıyordu iblis

Bitmeye başlıyordu o uzun kâbus.